Martin en Marco :: Antropia in Mongolië

van

Martin & Marco

bij deze stuur ik jullie een compilatie van emailberichten van de afgelopen tijd. Ze zijn door Martin (soms in tijden van nood) verstuurd aan o.a. het reisbureau in Nederland toen we onze tickets kwijt waren. De namen Annelies en Tineke zijn van het reisbureau. Verder komen in de verhalen regelmatig de namen Nayaan (mongoolse reisgenoot) en Bilge (hoofdrolspeler en conducteur) voor. Natuurlijk spelen wij in het geheel ook geen onverdienstelijke rol.
Deze verhalen speelden zich in de eerste dagen van augustus af, vanaf het moment dat Martin s'ochtends wakker werd, mij aankeek en zei: " Waar zijn onze tickets?". (zie onder aan)

Na deze queeste zijn we met een mercedes over de steppe(die duitse wagens zijn echt grundlich) in een 4 uur durende tocht naar een ger ten zuiden van Ulaan Baator gegaan. We hadden onze eigen ger tussen de schapen, koeien, geiten en kamelen.
We aten met de familie mee in hun ger (voornamelijk schapevlees in soep, schapevlees met rijst, schapevlees in deeg etc. en arak: drank van zure paardemelk met alcohol waar echte mannen 3 kommen van naar binnen werken: ik kwam tot anderhalf en ben blij dat ik nog leef). Daarnaast zijn we wezen kameelrijden, paardrijden, hebben de rand van de Gobi bezocht, een berg beklommen (adelaarsnesten gezien en adelaars), de hut van de overgrootvader van Dzjenghis Khan gezien en een klooster dat in de jaren 30 , toen alles door Stalinisten in dit land kort en klein is geslagen, werd verwoest.
Het was heerlijk om na hectische dagen het lome tempo van het Mongoolse platteland over te kunnen nemen. Einde, einde, eindeloze steppe met geen enkele struik of boom, behalve heuvels , gers en vee. Het waait er altijd en meestal is het redelijk bewolkt.

Hallo Tineke Zoet en/of Annelies van Manen,
allereerst de groeten uit Mongolie! Tot vandaag hebben we een geweldige reis gehad. Maar we hebben een groot probleem.
Vanmorgen kwamen we erachter dat we onze treintickets van Ulaanbataar naar Beijing niet meer hebben! Het volgende is het geval. In Moskou hebben we van Intourist onze tickets van Moskou naar UB en UB naar Beijing gekregen. Aan het begin van onze treinreis hebben we die tickets in moeten leveren (achteraf hadden we misschien alleen de tickets Moskou-UB af moeten geven). Ons werd toen gezegd dat we de tickets aan het eind van de reis weer terug zouden krijgen. Gedurende de trip heb ik er nog een paar keer naar gevraagd, maar
ik moest wachten. Toen we in UB aankwamen, hebben we er totaal niet meer aan gedacht en zijn we zonder onze tickets naar ons guesthouse gegaan. Vanochtend kwamen we er dus achter dat de tickets naar Beijing nog bij de provodnik liggen.
We hebben net contact gehad met meneer Narmandakh van Shuren co. Ltd. en hij raadde ons aan om jullie zo snel mogelijk op de hoogte te brengen. Hij zou jullie ook proberen te mailen. Hij kon eigenlijk verder weinig voor ons doen en raadde ons aan om te proberen losse tickets voor Beijing te bemachtigen, maar die kans achtte hij vrij klein, want de trein voor 9 augustus zat al vrij vol. We zijn ook bij mevrouw Aisha van Zhuulchin langs geweest en ook zij kon ons niet verder helpen.
Onze vraag aan jullie is: Wat moeten we nu doen? Kunnen jullie nog iets voor ons regelen of moeten we
zelf zorgen dat we op tijd in Beijing zijn om onze vlucht richting Amsterdam nog te halen?

Concrete vragen:
*Kunnen jullie nog een duplikaat van die tickets van 9 augustus bemachtigen (wellicht via Intourist) en die bij een van de agenten hier laten bezorgen?
*Zo niet, zijn er nog losse tickets voor de trein van 9 augustus te verkrijgen?
*Indien ook dat niet mogelijk is, wat zijn onze alternatieven qua treinvervoer naar Beijing? (We gaan nog navraag doen bij het Treinstation)
*Is het mogelijk om ons vliegticket van Beijing-Zurich Zurich-Amsterdam te verplaatsen, zodat we iets meer speling hebben om een trein richting Beijing te verkrijgen?
*Onze uiterste optie (mocht al het bovenstaande onmogelijk zijn) is om een vliegticket van UB-Beijing te kopen voor $241. Zou dit te verhalen zijn op onze reisverzekering?

Onze gegevens:
voucher no. 21303
global ref. 21199
Intourist ref. 5-3020-23/7
Het gaat om de treinreis van 9/8. Train 24 2nd Class sharing Ulan Bator - Beijing
departure 08.50 - arrival 10/8 15.33

namen:
Martin Ho Suie Sang
Marco Otten

De voucher hebben we nog wel.

Jullie kunnen ons telefonisch bereiken via de telefoon van een vriend van
ons Guido Verboom (Nederlander): 99288938. Ook als jullie helemaal niks voor
ons kunnen doen, willen we dat graag zsm weten.

We zullen in de loop van de dag nog proberen te bellen.
vriendelijke groeten,

Martin Ho Suie Sang
Marco Otten

p.s. ik weet niet of dit zinvolle informatie is, maar wie weet. In de trein zaten we bij Carolina Hut van reisbureau Koning Aap in de coupe. Het zou misschien kunnen dat zij (of een van de 14 andere Nederlandse reisgenoten)onze tickets heeft meegekregen, omdat wij al weg waren. En heeft ze Koning Aap in Nederland daarvan op de hoogte gesteld. Het is een longshot, maar wie weet.

Hallo Martin en Marco,

Wij zijn druk in de weer om e.e.a. voor jullie te regelen, morgen hopen wij meer te horen van onze agent uit Rusland, dus wie weet. Zodra wij iets weten horen jullie het van ons.

Met vriendelijke groet,
Global Travel
Annelies van Maanen

Hoi Annelies,
sain bain uu? Het is nu 10:15u in de morgen in UB. Bij jullie zal het een uur of drie 's nachts zijn. Ik heb net je mailtje gelezen. Bedankt voor de snelle actie, maar ik kan jullie geruststellen, de tickets zijn terecht!
Althans, we weten waar ze zijn en als het goed is, hebben we ze vandaag rond 12u in onze handen.
We zijn wel enige uitleg verschuldigd: Zoals ik in de vorige mail had uitgelegd, hebben we de tickets niet
teruggekregen van de Mongoolse provodniks. In onze coupe zat ook een Mongoolse dame waarmee we goed contact kregen. Zij kon een klein beetje Engels en met behulp van de Lonely Planet en wat kladpapier konden we aardig communiceren. Vooral de pagina's in de Lonely Planet met Mongoolse zinnetjes was vrij
handig.Waarschijnlijk heeft zij, Otgoo genaamd, aan een paar andere Mongolen op de trein
verteld, want al gauw kregen we bezoek van Nayan, Bilge (een van de provodniks), Bayra, Orongo en nog een vrouw van wie ik de naam niet meer weet.
Zij kwamen gedurende de reis af en toe buurten en soms bleven ze een hele avond hangen. Dat was erg gezellig (een coupe vol met Mongolen.) Nayan verbleef in dezelfde wagon als ons en hem zagen we dan ook vaak. Hij bood ons zijn diensten als taxi-chauffeur aan als we een taxi in UB nodig zouden hebben. Hij gaf me zijn adres en telefoonnummer in UB.
Oke. Gisteren herinnerde ik me dat we zijn telefoonnummer nog hadden. De provodnik, o.a. Bilge, moet op een gegeven moment hebben ontdekt dat hij onze tickets nog had. Wanneer hij dat nog had ontdekt voor hij doorreed naar Beijing zou hij iets met de tickets kunnen doen. Of bij het railwaystation afgeven of aan een van de andere 15 (!) Nederlanders in onze wagon meegeven of...misschien is hij er pas onderweg naar Beijing achter gekomen. Weet ik veel.
Ik dacht: misschien weet Nayan wel of Bilge iets met onze tickets heeft gedaan. En zoniet, wanneer hij weer terug in UB zou zijn. Nayan kon minimaal Engels. Net genoeg om ons zijn taxi-diensten aan te bieden, maar met pen en papier kwamen we tijdens de treinreis een heel eind. Over de telefoon zou dat veel lastiger zijn. We hebben gevraagd aan een Mongoolse vriendin van Guido, die erg goed Engels spreekt, om voor ons naar Nayan te bellen om te vragen of hij iets weet van onze tickets. En what do you know? Het scenario waar ik slechts stiekem op hoopte en haast niet hardop uit durfde te spreken voltrok zich: Nayan heeft onze tickets gekregen van Bilge! Je kunt je voorstellen wat voor een opluchting dat gaf. Vandaag om 12.00u moeten we hem bellen om een afspraak te maken, zodat we de tickets weer terugkrijgen.
Pfff, het was een vermoeiend dagje met een verrassend eind, want we eindigden de avond met een verjaardagsetentje met de voormalig Minister van Financien van Mongolie. Zijn naam moet ik je schuldig blijven. Ik zal nog een mailtje sturen wanneer we de tickets daadwerkelijk in handen hebben, maar de problemen zijn voorlopig opgelost.
In elk geval hartelijk bedankt voor de actie die jullie ondernomen hebben (als het goed is heeft David jullie al gebeld om door te geven dat het goed gekomen is). Het is goed om te weten dat Global Travel op ons past.
Verblijde groeten uit Ulaanbataar,

Martin en Marco
p.s. Laura, David, Alma en Wouter. Jullie ook bedankt voor de hulp, medeleven en inzet.

Hallo Martin en Marco,

Wij hoorde inderdaad gisteren dat jullie treinkaartjes terecht zijn, erg goed om te horen.
We hadden namelijk een hard hoofd in de Russen, jullie weten hoe bureaucratisch ze kunnen zijn. Maar goed alles is weer in orde en jullie hebben het hartstikke leuk, zoals ik lees.
Heel veel plezier nog, en let goed op jullie vliegtickets!!
Groetjes,

Global Travel
Annelies

Hai Annelies,
ehhh...de tickets zijn nog niet helemaal terecht. Toen we Nayan vandaag ontmoette, zei hij dat hij de tickets niet had, maar hij gebaarde dat we mee moesten komen. Wij stapten in zijn auto en daarin zat ook de vrouwelijke
provodnik van onze trein, die een zus bleek te zijn van Nayans vrouw. Ze brachten ons
naar het dure hotel Ulaan Bataar. Ze dachten dat onze tickets daar lagen.Maar daar lagen ze niet. Wat ik uit dit alles heb begrepen is dat Bilge, de mannelijke provodnik, de tickets heeft meegenomen vanuit de trein.
Waarschijnlijk heeft hij ook tegen de vrouwelijke provodnik en Nayan gezegd dat hij ze bij hotel Ulaan Bataar zou achterlaten. Dus toen wij hem belden, dacht Nayan wel te weten waar de tickets te halen zouden zijn. Nu blijkt dat Bilge dat (nog) niet heeft gedaan. Nayan, zijn vrouw en onze vr. provodnik gaan nu op zoek
naar Bilge EN onze tickets.Ik heb op zich wel goede hoop dat de tickets alsnog voor 9 augustus boven
water komen, maar zouden jullie voor de zekerheid toch nog door willen gaan met het benaderen van jullie Russische contacten? Just in case.
Oke, ik ga er weer vandoor.
Groetjes,
Martin

Donderdagmiddag 4 augustus 2001. Ergens aan het eind van de middag/begin van de avond lag ik op mijn bed in ons guesthouse. We hadden net met de eigenaar, Bayung genaamd, een 4-daagse trip naar de countryside van Mongolie gepland en afgesproken, toen de bel ging. Bayung stond het dichtst bij de deur en hij
deed open. Een Mongoolse man kwam binnen en keek me aan, ik wist eerst niet wie hij was, maar hij kwam me wel bekend voor......BILGE! Haha, zonder zijn blauw shirt met provodnik-embleem herkende ik hem niet. Bilge, het was Bilge.
Bilge gebaarde me dat ik mee moest komen. Ik trok snel een hemd aan, deed mijn schoenen aan en volgende hem de trappen af. Hij was ruim voor mij beneden en liep naar een auto toe, waar ik Nayan lachend achter het stuur zag zitten.Toen ik de auto naderde, zag ik dat ook Nayans vrouw (Davasuren) en onze vrouwelijke provodnik, later kwamen we erachter dat ze Urtnasan heet, nog in de auto zaten. Ze hebben Bilge dus gevonden. Ik stond in de deuropening en Bilge sloeg een paar keer met zijn vlakke hand op de lege plek op de achterbank naast hem. Ik dacht: waarom geef je me de tickets niet gewoon? Ik vroeg hem naar
de tickets en hij schudde zijn hoofd, wees naar zichzelf en zei: "No tickets." "Fuck", dacht ik in mezelf en trok een verbaasd gezicht. Bilge was serieus, maar Nayan, Urtnasan en Davasuren probeerden ook serieus te kijken, maar in hun ogen zag ik een glimlachje. Dat stelde me enigszins gerust. Helemaal zeker dat het goed zou komen, was ik pas toen Bilge zijn rechterhand voor zich hield alsof hij een papiertje in zijn hand hield, dat denkbeeldige papiertje verscheurde en de snippertjes weggooide. "Ticket", zei hij erachteraan. Ik moest toen lachen. Daarop kwam schijnbaar uit het niets ons ticket tevoorschijn en de hele auto barstte in lachen uit. De grap op zich was niet eens zo goed, maar ik lachte hard mee uit blijdschap en opgeluchtheid. We checkten nog
even of het inderdaad onze tickets waren (Bilge sprak mijn achternaam zowaar perfect uit). Triomfantelijk rende ik met mijn tickets de trappen op naar Marco (onderweg kwam ik Guido tegen) in het guesthouse. Ook Tibo en Mailaan (Franse bagpackers) juichten met me mee.
Toen onze tickets veilig opgeborgen waren, hebben Marco en ik Guido, Nayan, Bilge, Urtnasan en Davasuren op een etentje getrakteerd. Rond 22.00u gingen we weer naar huis, want Nayan en Davasuren moesten de volgende ochtend alweer vroeg de trein naar Moskou halen.
Wij gaan overmorgen ook weer naar het station, maar dan stappen we in de trein naar Beijing.
lachende groetjes uit Ulaanbataar,