Guido Visit Mongolia 2001

This year I am off to Mongolia as a kind of extended preparation of my masters research on Mongolian Buddhist monasteries. So I hope to pick up a little bit of the language, get into Buddhism and its practice. Next to this I hope to be of some assistance to the Tri Ratna library project that might or might not be started and the CRTP that definitely is started. Also I have might get involved with a home for street children. Through this website I hope to keep you informed about what is going on here.

Please feel free to give your reactions at the forum (http://react.guidoverboom.com) or through email mongolia@guidoverboom.com

Arrival

It must be at about 10.30 am as I find myself ringing a bell at an apartment somewhere in Ulaanbaatar, Mongolia's capital. I have just arrived with the plane from Berlin and after a short taxi ride al my 35 kilos of luggage have made their way to the fourth flour of this building next to the Selbe Gol, a dry vain which hardly can be called a river. The ding dong ding bell sounds again and from far away I hear some stumbling. There is the sound of keys and at once the door opens and I am warmly welcomed by Lama Enkhbold, my Bagshi (teacher). His apartment hasn't changed much since my visit last year, although some beds have disappeared from the living room. So here I am at what might be my home for the coming four months.

It had al began in Eindhoven where I left two days ago. When getting my luggage out of the car at the train station I found out some water had spilled on my laptop. I tried to turn it on and after a while it just gives a serene white screen. Buddhism already seems to welcome me here with a lesson of disattachment. Although this misfortune spoiled my appetite a little bit, it didn't affect the goodbye of my parents. And of I was to what seemed to be some kind of goodbye tour. From Eindhoven it would take me to Utrecht, where I had relaxed encounter with David, Ellen, Liza, Monique and Peter (and unfortunally not Ilona). Waving my bones out of my body I headed for Hengelo, where I had little less relaxed though certainly intense encounter with Annemieke. And from here it went to Berlin where I enjoyed a nice day with the van der Geest sisters. And off I was to Ulaanbaatar, relaxed and with my laptop back in function.

Where I hoped to just say "hello" for the coming weeks, it turned out that the first thing I would do on Mongolian ground was to say goodbye. To Angirmaa, the Mongolian-German girl who sat next to me on the plane. We really had a nice time, but here we would both go our way (although I would see her already a few days later).

Hishgue, the every time everything arranger had promised me that I would be picked up so alone again I walked confidently through the gate, finding my way through a crowd of gazing Mongolians. But no Hishgue. After twenty minutes the hall became already rather empty and I began regretting rejecting Angirmaa“s offer to ride with them, when at once from a corner comes Bagy, the CRTP-driver of last year. His English is at about the level of my Mongolian, but we do end up in taxi towards my Bagshi. And just a few hours later I find myself somewhere in a park having lunch at a Korean restaurant with my Bagshi. I breath in deeply. Ah yes, I am back in UB.

Afscheid nemen 5 september

Het is een tijd van afscheid nemen hier. Niet alleen gaan de meeste mensen van het project zo langzamerhand weg, ook wat fysieke kenmerken zijn verdwenen. De val van de klep van de vuilstort bleek uiteindelijk toch iets te veel voor de nagel van mijn grote teen. Buitengewoon boeiende processen zijn aan de gang op dat kleine plekje op mijn lichaam. Het grote nieuws van vandaag is echter dat ik nu klein zakje heb waar mijn hoofdhaar in zit. Meesterverwijderaar Jennifer heeft een goede klus gedaan. De vorm van hoofd blijkt zowaar een redelijke gelijkmatige curve te zijn, de oogverblindende witheid van de huid aldaar zorgt voorlopig in elk geval voor een enigszins koddig gezicht. Het zal vrees ik wel even duren voordat er fotomateriaal beschikbaar komt, aangezien de (aps) rolletjes van mijn fototoestel hier niet kunnen worden ontwikkeld. Het grappigste effect is dat mijn handdoek vast blijft zitten op mijn hoofd als ik het wil afdrogen.

Research Update [email] 17 september

Beste Geert en Yolanda,

het is wat stil geweest van mij kant de laatste tijd. Dat komt vooral doordat er niet teveel spectaculairs is te melden. Het programma is er wel iets anders uit gaan zien als gepland. De eerste periode ben ik vooral in beslag genomen door het project voor de restauratie waar ik vorig ook aan deelgenomen had en het leven bij een lama. Dat laatste bleek geen makkelijke opgave. De vele bezoekers en telefoontjes, samen met de beperkte mogelijkheden tot communicatie zorgden voor een onrustige periode. Samen met twee overvallen complementeerde ze de wat hectische eerste periode. Inmiddels woon ik heel luxe in een tweekamer appartement in het centrum in een buurt waar meer westerlingen wonen. Dat is een hele opluchting.

Het belangrijkste wat ik mezelf de afgelopen weken had voorgenomen was genoeg tijd voor mezelf nemen. Niet alleen de periode hier kon wat bezinking gebruiken, maar ook de laatste maanden in Nederland waren in meerdere opzichten intens. En ik moet zeggen dat het er op lijkt dat ik hier de rust vind die ik de ik de afgelopen maanden niet heb gehad. Vanuit die rust ontstaat nu langzaam de gezonde ambitie om echt dingen te gaan doen. Mijn lessen Mongools hebben inmiddels een aanvang genomen en ik heb inmiddels zo“n tien verschillende kloosters, zowel in Ulaanbaatar als daarbuiten bezocht. Ik heb meerdere malen contact met de abt van het Amarbayasgalant klooster in de Selenge aimag. Dit zou een goede optie kunnen zijn voor de focus van mijn onderzoek volgend jaar. De abt heeft in elk geval aangegeven hier in eerste instantie niet onwelwillend tegenover te staan. Toevalligerwijs is dit hetzelfde klooster als dat ik in Nederland, uit de losse pols, had geselecteerd. De 22e komt de abt naar UB en hoop ik hem weer te ontmoeten.

Een verdere ontwikkeling is het email contact met Agata Bareja-Starzynska. Het blijkt dat haar onderzoek, samen met Hanna Havnevik, deel uitmaakt van een project "The Revival of Buddhism in Mongolia after 1990" onder leiding van Per Kvaerne en Marek Mejor. Ik heb haar de vraag gesteld of er in dat project nog open plekken, wat betreft te bestuderen onderwerpen zijn. Daar zou misschien een mooie vraag uit kunnen rollen. Als Hanna Havnevik terug is Tibet zal ik een antwoord ontvangen.

Zo dit zijn zo de belangrijkste punten. Er zijn eigenlijk nauwelijks concrete vragen van mijn kant. Het zou wel fijn als jullie even bevestigen de mail ontvangen te hebben (mijn mailserver lijkt niet altijd even betrouwbaar).

Veel groetjes uit inmiddels een beetje fris Ulaanbaatar,

Guido

Het nachtleven [email]. 18 september

Hoi allemaal!

Hier maar eens een update via de email. In principe komen nieuwe updates op mijn website te staan. Mocht je toch liever emails blijven ontvangen, zie dan onderaan wat je moet doen.

Deze keer focus ik een beetje in op het wilde nachtleven in Mongoliė. ;)

What“s New?

Natuurlijk is er de afgelopen tijd veel gebeurd. Ik heb inmiddels een stuk of tien kloosters bezocht en ben inmiddels ook begonnen met mijn lessen Mongools. Ook heb ik een inside view gekregen in het leven van een "onafhankelijke" lama zoals er hier nogal wat rondlopen. Inmiddels begint het hier frisjes te worden en het zou me niets verbazen als we eind deze week onder het nulpunt duiken.

Mijn leven is hier ondertussen redelijk rustig. Ik heb een heerlijk tweekamer appartement, waardoor ik lekker thuis kan werken. Mijn sociaal leven beperkt zich in grote mate wel tot mensen die enige kennis van het engels hebben, maar is over het algemeen erg levendig en interessant. Ik heb inmiddels wel meer nachtclubs hier van binnen gezien als in Nederland : ). (zie hieronder voor meer)

Al met al bevalt het me hier prima. Het is fijn om niet alles te hebben en af en toe met een mes moeten pielen om een blikje open te krijgen. Verder lijkt de Mongoolse levensstijl (margash is hier de variant van mańana) redelijk goed aan te sluiten bij mijn persoonlijkheid. Je vooral niet te druk maken. Natuurlijk blijf je hier wel een vreemdeling en daar veranderd mijn kale kop niks aan (eeh ja, zie mijn website als je het niet gelooft). Maar die rol bevalt me wel. Bij mij is het echter nog niet zo extreem als bij iemand die ik tegenkwam. Ze is een Duitse en woont in Hongkong. Wat ze fijn vond aan Hongkong, ondanks dat ze de stad niet heel plezierig vond, is dat ze daar een soort erkende vreemdeling was. Dit in tegenstelling tot in Duitsland, waar ze zich ook een vreemdeling voelde, maar niet als zodanig werd gezien.

Hopelijk gaat het me lukken om nog naar Beijing af te reizen en Sofie daar te ontmoeten. Zij zal mij in elk geval in oktober met een bezoek vereren.

Het nachtleven

Ulaanbaatar barst van de uitgaansgelegenheden. Ergens heb ik daar een indrukwekkend cijfer over gelezen. Maar ik ben compleet vergeten waar en heb natuurlijk helemaal geen idee meer wat dat cijfer was. Interessant detail is dat je hier over het algemeen enkele malen per avond op wat entertainment wordt getrakteerd, de dansvloer gaat leeg en twee jonglerende mannen in strakke pakjes geven een show. Of een band die drie nummers speelt. Of een Russische dansgroep. Maar vrijwel altijd komt er ook een striptease voorbij. En niet kinderachtig: de full monty. Wel een merkwaardige gewaarwording, over het algemeen bestaat het publiek voor het grootste gedeelte uit vrouwen. Daardoor is er wel een heel ontspannen sfeertje. Nu heb ik nog nooit een striptease in Nederland meegemaakt, maar volgens mij is dat wel een andere ervaring.

Anyway de leukste Disco avond heb ik echter meegemaakt in Ömnödelger. Alhoewel bij Baldan Baraivan in de middle of nowhere zo zacht proberen te dansen dat je de muziek die uit mijn laptop kwam nog hoorde was ook wel de moeite waard. Maar goed, Ömnödelger is een plaatsje van pak “m beet 1000 inwoners, redelijk ver afgelegen in de Khentii provincie. Met de mensen van het Baldan Baraivan project hadden we hier een dag doorgebracht om 3/4 van een gebouw van de lokale school blauw te schilderen (zie website voor foto“s). Na deze dag van hard, nou ja, werken gingen we met de blauwe spetters nog in ons haar naar de lokale disco. Na een uur buiten hebben staan wachten konden we dan eindelijk naar binnen op iets dat het meest leek op een grote omgebouwde vergaderzaal. Mijn lengte werd nog even ingezet om een knippersliert op te hangen en...het feest kon beginnen. De apparatuur bestond uit een Yamaha keyboard en een cassettespeler. Langs de kant stonden banken waar de bezoekers in afwachting konden zitten. Het programma was als volgt. Eerst werden er twee nummers op het keyboard gespeeld en daarna twee van cassette bandje. De altijd enthousiaste westerlingen sprongen in het begin bij elk liedje op en danste op hun rare individuele wijze. Maar naar verloop van tijd was de verdeling gemaakt: de bandjes-liedjes waren voor de westerlingen met hun rare gewoonten en enkele progressieve Mongoliėrs natuurlijk, dit alles tot groot vermaak van de locals. Op de keyboardliedjes dansten dan de Mongoliėrs zoals het hoort. Stijldansen, met de nadruk op stijl en vooral in het begin van de avond de vrouwen met elkaar. De disco was blijkbaar een initiatief van de gemeenschap. Er waren geen entreekosten, en winst op drankjes werd er ook niet gemaakt: die werden simpelweg niet verkocht. Je moest maar zorgen dat je vol hield. Na een paar uur taaiden we af. Onder hier en daar nog wat gegniffel vanaf de banken liepen we de donkere nacht in Ömnödelger in. En onder de indrukwekkende sterrenhemel moesten ook wij een beetje gniffelen.

Kaartje?

Tot mijn spijt heb ik niet alle adressen bij me die ik zou willen. Dus...als je een kaartje wil ontvangen laat je adres achter op het forum op guidoverboom.com en je krijgt er eentje toegestuurd.

Email?

In principe komen updates op mijn site te staan. Tot nu toe is dat vooral informatie en minder belevenis, maar hopelijk komt daar verandering in. Anyway, is het om wat voor reden dan ook fijner om die berichten via de email te ontvangen stuur dan een leeg mailtje naar emailplease@guidoverboom.com.

Veel goeds uit Ulaanbaatar,

Guido

Shopping. September 21

Today I went to the Black Market, a huge market here in Ulaanbaatar. There were some essential things that I had to get: A pair of trousers, a t shirt and a sweatshirt. Painting that school in Ömnödelger was a nice experience, my t shirt and trousers got somehow attached to some of the blue paint. Another T shirt, the dalai lama one, reincarnated as a gift to Bara on his birthday at Baldan Baraivan. So of I went, with Shannon as very pleasant company. This Black Market really is an experience. You can buy almost anything there. From puppies to car parts. From furniture to shoelaces. One of the funniest experiences was when I tried on a del. This a tradition Mongolian coat. I was afraid it would be to small, but it wasn't. It was way to wide! A soepjurk as we would say in Dutch (well I would). Apparently all the people reaching my height in Mongolian are real giants, where I probably would fit in at least three times. To give you an indication of the prices: 2 T shirts, a pair of trousers (ribbroek), a towel, 2 boxer shorts and a woolen sweatshirt together for 20,5.

Meanwhile Mongolian lessons continue. I am really happy with Chimeg, my teacher, she is really good. It is strange to experience though to have to do home work. But I will get used to that.

The plans: As for now it might be very "possible to happen" that I will leave for Beijing next Sunday. Tomorrow we probably will go dancing somewhere and I also hope to meet the abbot of Amarbayasgalant. Furthermore I have been studying the playing rules of Die Sternenfahrer von Catan and hope to explain something of it the owner of the game: Tuntee, a very nice boy that I met last week. Then Sunday I hope to attend a special prayer ceremony by the Tibetan lama Tuvdenperenlei from the Ravdan Choilon monastery in Switzerland. Sounds nice. Next week I will visit the Lotus Centre. I will join the Australian buddhist nun Jinpa. Also next week I will talk with the director of the school where I might give some lessons in ethics.

Crazy days. September 25

Wedding

Well, I have had, or should I say, am having some interesting days. Yesterday I went to the wedding of the brother of Bogie. Together with Shannon and her Japanese friend Yoko. Of course I was picked up much later than planned, but nevertheless we arrived rather in time (12 o“clock) at the wedding palace here in Ulaanbaatar. Although this is what is called a modern wedding there is a lot of tradition involved. What was not traditional was the dress, well not traditional Mongolian: a perfectly white wedding dress. The groom whore a black suite and had the most serious face a man can have. The ceremony started with walking up the stairs towards the wedding hall. Family and friends of the groom gathered in a line behind the groom and the friends and family of the bride gathered behind her. Traditional Mongolian Music sounded from untraceable loudspeakers and slowly we climbed the stairs. The doors of the hall swung open and we entered gracefully. With a rather quick ceremony they were joined in marriage. And after welcoming the marriage with applause (which reminded me of Monique and Pedro“s wedding with the padre from Brazil) and flowers, we headed for the next room were a traditionally dressed lady gave a speech to the couple and the audience. We drank a sort of champagne out of little metal bowls and were offered a chocolate and everybody left passing some Buddhist thanka“s. Now it was time for some official photo's on the stairs of the Wedding Palace and after that we headed for the next phase of the celebration in a line of decorated cars. We stopped at the grooms family's apartment and where served a overwhelming meal of salad, soup, bread. And a lot of vodka. After some time the singing started. For those of you who are not familiar with that. Collective singing is one of the basic elements of Mongolian culture. Whenever you are visiting friends or family you run the chance of the singing to take place. Sometimes in a certain order, sometimes at random, one person will start a song, pretty soon joined by the rest of the company. It is really something special. And this time it was even more special because one of the brides family members appeared to be a very talented singer. Of course also the westerners had to come with something, and we tried as best as we could to sing of the Mongolians songs (Nastambololim bebe or something) and gave a version away, joined by some of the Mongolians, of Let it be. At about four o“ clock, with the counter of glasses of vodka reaching the ten, the party was over. Later we heard that it might have been considered insulting that we didn't fell to the ground. Which meant that we hadn't drunk enough. Well, when we, Shannon and I, ended up at my apartment, we weren“t able of doing anything than fall (NL: ploffen) in a chair and couldn“t keep our eyes open for a little while. Later we were joined by Moogi and Bogi, of which the latter brought...a bottle of vodka. Around eleven Shannon called it a day and I assumed the other two would also leave soon. Bogi however seemed determent to finish the bottle of vodka (after we had first finished the leftovers of another one) . And I just sat there. Now and then they would ask me if I was tired and politely a would answer a little. Only after two o'clock it appeared to be that Bogi didn't had a sleeping place. So we transformed the couch in two beds and a last went to sleep...

Job

The next morning it was the phone that urged me out of bed. It appeared to be the director of the school who were in need of a teacher. Actually I had given up the idea that they would phone, but that is exactly the time that you will find things to happen in Mongolia. So I made an appointment with her at 13 o'clock. At this appointment she offered me a job, what after some uncertainty would be for 14 hours a week. And the question was if I could start tomorrow. Luckily I replied that tomorrow might be a little too soon.

Visa problems

Not too long after this appointment I met with Hishgue and Shannon to go to register our visa. This is something that needs to be done in the first month of your stay, but I was not aware of that. We hoped that this could be settled rather quick, but that appeared to be false hope. The first thing they tolled us was that I was here illegal now, that from now I need to leave the country every 40 days and that I should pay a fine of 1000 US$. After this message we were sent to one of the back rooms where we heard more bad news. In stead of giving me a "o" which I had applied for, I got an "s" being a student visa. This was supplied as a multiple entry, while a student visa is only single entry. So in fact my visa was not valid.

For now things are still uncertain, but Hishgue is working on the case, which means everything possible will be done. And the hope is that if we find the original letter of request we can have the visa changed tomorrow at the ministry of foreign affairs. If not in prison I will update you on this ...soon. ; )

Short visa and work update September 27

Yesterday Hishgue and I have experienced Mongolian bureaucracy in and out. Being send back and forth from the registration office to the visa department of the ministry of foreign affairs, we ended up with no concrete result. There was one little paper that we should bring in to have the visa changed, but that was nowhere to be found and Hishgue told me that other times this wasn't required. Today however we had more result. We decided to bypass the "bitch", as Hishgue called her, that helped us yesterday and went directly to her boss. He seemed to be aware that this was all due to a mistake at the embassy in Belgium and didn't ask about the little note. So at this moment the visa mutation is processed and we should be able to pick it up at three o'clock. But you never know...

Yesterday there was also a meeting of the English teachers at the Orchlon school, where I met my colleagues. Tomorrow I will be introduced to the students and Monday lessons will start. I am really looking forward to this as a big challenge. Having to cope with fifteen students of in between 11 and 14...I hope I can deal with that...!

Hishgue - An angel leaves September 27

I remember last year arriving at the train station in Ulaanbaatar with not much more than the hope that there would be someone waiting. There turned out to be even two persons waiting and one of them was Hishgue. They brought me to the apartment of the project which I appeared to have completely to myself the coming days. Hishgue left me her telephone number and they went away. The days thereafter I explored Ulaanbaatar at those times that I wasn't asleep (I had only be in the Netherlands for four days, after a visit to New York - yes climbing the WTC). What struck me was that when after a few days I met Hishgue again she was a little upset: You should have called me!

Those first encounters very much typify her. She can sometimes angry - nasty even (hihi) - but it is always out of care. And she doesn“t only care, but she also takes care of everything. If anything is needs to be done, Hishgue does it. Want a del (traditional Mongolian costume)? Hishgue takes care of it. Need a visa? Hishgue takes care of it. Looking for a good place to eat? Hishgue takes care of it.

And apart from this there is her network of people. It seems like everything in Mongolia first goes through Hishgue. And somehow she is able to make you part of it. I remember the crazy evening with Marco and Martin, when we ended up celebrating the birthday of the former minister of finance at a private dinner. And again last week when I suddenly found myself at a dinner with Prof. Dr. P. R. Tivedi, a remarkable person from India who is setting up a university for ecology and world peace here in Ulaanbaatar, like he is doing in Amsterdam.

But why all of a sudden all this praise for Hishgue? (As if the things she does aren't reason enough) Well, she is leaving. Although not sure yet when, she will be of to California to assist Mark with the work for the project. So my guardian angel leaves for the promised land. Now what will become of me?

Visa and work update September 28

Well I have got my "O" visa, so that is good news. What is even better is that it says it is issued on September 27, which means that I might not have to pay a fine for not registering. But at the registration office there appeared to be another problem. They told me I needed a letter from the ministry of labour (I got my visa through the CRTP project ) so I will return with Hishgue on Monday. What will be the 4th successive working day that I will (partly) spent on the visa problems. I'll get back on this

Today was my first unofficial working day at the Orchlon school. The first class I was put in front was very nice, but appeared to be not my class. The second group was of a level considerably lower and by that a little difficult. It is sometimes hard to communicate with them, because their lack of knowledge of the English language and of course my lack of knowledge of the Mongolian language. But teaching itself was rather nice. I wasn“t very confident about my capability in English especially considering spelling and grammar, but I think it is going to be ok. My skills of teaching seem to be sufficient. Their are some books I will study this weekend and so next week it will really start. I think it is going to be a good experience!

Visiting the Lotus Children Centre September 30

See Ulaan Bataar“s street children

A lot of news.... October 4

Well a lot has been going on here. Let's start with the most recent: Tonight when I came back from the haircutting ceremony of the niece of Hishgue and after I had sang some Beatles songs with Guree, the lama of Baldan Baraivan, I found an email of Wim Hoogbergen, telling me he graded my "leeronderzoek" with an 8. That was beyond expectation. And it doesn“t just makes me happy, but it also saves my from paying back my students grand of last year (about 2.000). Furthermore today finally all my visa problems were solved. Last week I already received a new visa from the ministry of foreign affairs, but this week also this visa appeared to be wrong, when I tried to register myself at the registration office. So but today finally I received the registration. At last: I am legal ;).

But that still is not all. As I officially started my work as a teacher last Monday, it appeared to be that one of my colleagues broke his leg. So instead of 14 hours I now find myself teaching 29 hours a week, while during seven hours I am having two classes. Well this sounds worse than it is: hours are forty minutes and classes have sizes in between 4 and 15 students. Hopefully I find some other time to describe the joy of teaching I am experiencing. You might have to come to drag me away here!

Research Update [email] 17 oktober

Beste Geert en Yolanda,

Hier weer een berichtje uit Mongoliė. Door mijn vrijwel fulltime als leraar Engels, heb ik momenteel niet heel veel tijd om me met mijn onderzoek bezig te houden. Maar toch zeker wel genoeg om wat interessante ontwikkelingen te kunnen melden.

De meest belangrijke is waarschijnlijk het idee om mijn focus te verleggen van een klooster, naar een aantal (drie ą vier) monniken verspreid over verschillende kloosters en misschien ook een van de onafhankelijke monniken. Hiermee kan ik dan enigszins een idee geven van de scope van het boeddhisme in Mongoliė. Ik zou bijvoorbeeld de enige monnik van het Baldan Baraivan klooster kunnen kiezen, daarnaast een van het Amarbayasgalant klooster in de Selenge provincie. Een van de meer actieve kloosters, en bovendien interessant omdat het tot een groep behoort die een conflict hebben met de Dalai Lama, vanwege de verering van een godheid. Verder dan misschien nog een monnik van het grootste klooster hier in UB: Gandan, en dan dus misschien nog een onafhankelijke monnik.

Qua literatuur zou ik me dan willen focussen op

Mongoliė en haar religies

Boeddhisme in Mongoliė

Het leven in boeddhistische kloosters

De leraar-leerling verhouding
Misschien nog het idee van the invention of tradition, maar ik voel er veel voor dat te laten vallen.

Methodisch:

Participerende observatie
Lifehistories

Het projectvoorstel zou er dan zo uit kunnen gaan zien

Introduction

Mongolia

Buddhism in Mongolia

Being a monk
Changing history?
Approach
Practical issues
Bibliography

Ondertussen ben ik bezig met een inventarisatie van kloosters in Mongoliė en ook van belangrijke personen, entiteiten en begrippen in het mongoolse boeddhisme. Ik probeer zoveel mogelijk hier van te publiceren op mijn webpage.

Graag hoor ik jullie reacties!

Groetjes uit Ulaanbaatar,

Guido

Working... October 18

As for now my life is pretty much a working life. I have 25 teaching hours at the Orchlon High School which is consuming a lot of my time. The work remains really challenging. But it's rewarding to see the progress of the children. Although communicating sometimes still is hard. Also in one class I have some disciplinary problems. They are about sixteen and that appears to be a rather difficult age ;), above this I did not have the books they are learning from. And still only have the textbook, but that is the way things go here. And it is nice, because it is makes you less independent of these materials.

So in the remaining time I also have four students here at home (and almost daily people asking me for lessons), I try to visit the Lotus Children's Centre now and then, attend Thubten Gyatso“s teachings on Thursday night, try to work on my research on Buddhism and I have been asked to visit, and probably teach something at the school of a friend of Hishgue coming Saturday.

Apart from this, this week is birthday time. Tuesday we celebrated Hishgue“s birthday here at my place with takeaway pizza and Friday we will celebrate her birthday and Sandegs and also (probably) the farewell party for Hishgue and Shannon. Who plan (!) on leaving coming Sunday for Beijing. We'll see what happens.

Last Mailing November 17

=English content below=

Hoi allemaal!

Tsja het is de laatste tijd wat stil geweest met nieuws vanuit hier. Wee niet bang mijn vingers zijn niet vastgevroren aan het toetsenbord. Gewoon een beetje druk gehad. Of boeiend zoals pa zou zeggen. Het is wel een lekker leventje hier. Leraar is, en zeker als je weet dat het tijdelijk is, een uitdagende baan en de rest van het leven bevalt ook wel. Maar ja het is ook wel weer goed en leuk om naar het kikkerlandje te gaan en jullie allemaal weer te zien. Ik hoop wel dat ik daar nog een beetje kan wennen.

Op de weg terug ga ik het vooral rustig aandoen en als ik Nederland ben duik ik waarschijnlijk even onder bij mijn ouders. Over een week of wat ben ik waarschijnlijk wel weer comminuceerbaar. Nog leuk nieuws trouwens vanaf januari ben ik welkom bij Ester en Ilona om in hun huisje op de Bilitonkade te komen. Back in Lombok, dus. Daar heb ik erg zin in. Het is wel raar dat de Croeselaan als mijn woonplek verleden tijd is...

De afgelopen tijd heb ik wat foto“s op mijn website kunnen zetten zo kan je dus een beetje een idee krijgen van mijn leventje hier. Zie http://mongolia.guidoverboom.com en dan pictures.

Hoop dat alles goed met jullie gaat en voor degenen die in Nederland verkeren: vast tot ergens binnenkort!

Veel liefs,

Guido

Website update

My website has been updated. More content has been added and especially some images. You can find it at http://mongolia.guidoverboom.com. There is a section for the street children in Ulaan baatar and a website with some of my students at Orchlon School.

Life

What is convenient about Mongolia is that everything always turns out different than you had expected. Convenient?, you might ask yourself. And yes I mean convenient because it saves you a lot of time and energy. Maybe half of our time, the part that we don“t think about the past, we are concerning ourselves with the future and how we should cope with future events. Well there is no way at all that you can control the future, if anything, in Mongolia. Which if approached with a proper atitude is liberating. Of course I can assure you that there are foreigners who are not able to find that atitude. It will be obvious that this not only affect them, but some sorrounding Mongolians as well.

One of the most remarkable events in the last weeks has been the come together of the Dutch community in Mongolia. We were all invited by the Dutch ambassador to what most of the times is referred to as "The white house", a presidential building where guests can be received. There is no Dutch embassy in Mongolia itself but the embassy in Beijing is also taking care of Mongolian affairs. So the ambassador came over for a visit. I turned out to be an entertaining evening. It was nice to meet some other "lost" Dutchmen and -women here and our ambassador Dr. Ph. de Heer (his name related to my mother's place of birth) turned out to be a very pleasant person. After the official part, we went to a local cafe to have some beer with the group and exchange ideas and experiences. And have some laughter haha.. (By the way Sofie: Boris was there.)

The profit of war

The Mongolian Messenger (14nov2001) reports that the war in Afghanistan has some positive consequences for Mongolia. About 135-140 more civil airline flights pass over Mongolia daily, which is an increase of 40%. For every flight Mongolia acquires US$ 600-1000.

No Mail Recieved?

There appears to be something wrong with my mail server. Sometimes it may take a while for me to react but if you haven't received a message within 2 weeks you can assume I didn“t receive the message or the reply did not reach you.

The Weather

September 22: today the heating system was turned on. And it appears to be on or off there is no way to regulate the heat.

September 25: We just had two very sunny days. Especially today the temperature is very nice. But of course the heating system doesn“t take account of that. So I have to put my windows open to make it a little bit bearable. Another disadvantage of the heating system is that is seems to attract insects like cockroaches, of which the number has been increasing significantly.

September 26: The weather really is amazing. At night it is cold. Though not extreme, the Mongol Messenger already reported the first people frozen to death, "due to heavy alcohol consumption". During the day it is, however, very nice. It is hardly needed to wear a coat. During a conversation with Helli and Darryl, my new colleagues, I heard that Mongolia probably has more sunny days than California. If it is cold and sunny I presume I can the winter. Because maybe worse than the cold in winter is it“s depressing greyness.

September 28: Again a very sunny day.

September 30: It started of rather sunny but during the afternoon it turned cloudy and the wind played around with Ulaanbaatar's dust. Because of this we needed to close the windows, which wasn't very pleasant.

October 1: Today it is considerably colder.

October 4: since it is October life is different. First the clock is an hour back, which means it is already dark at around seven. And also since October started it is getting cold

October 10: Today was an incredibly nice day. I heard the temperature reached 21°C.

October 18: There were some rather cold days in the beginning of the week, but now it is a little warmer again.

October 30: It is starting to get colder. The temperature has dropped below zero.

November 3: It is snowing, Ulaanbaatar is white